Muayenehaneler Yönetmeliği Taslağı (ALTERNATİF)

MUAYENEHANELER YÖNETMELİĞİ TASLAĞI (VE GEREKÇELERİ)
1. Muayenehaneler, Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde, tıp doktoru diplomasına ve hekimlik yapma yetkisine sahip bulunan tabiplerin, mesleklerini kendi adlarına serbestçe icra etmek amacıyla açtıkları sağlık birimleridir.
2. Muayenehaneler, pratisyen ya da uzman hekimler tarafından açılabilirler. Pratisyen hekimler tarafından açılan muayenehaneler, sağlık sisteminde birinci basamakta yer alırlar. Uzman muayenehaneleri ise, ikinci basamak sağlık kuruluşu olarak sistemde yer alırlar.
3. Muayenehane açmak için, muayenehane açacak hekimin, muayenehane açacağı mahaldeki İlçe Sağlık Grup Başkanlığı’na bir dilekçe ile başvurması gereklidir. Başvuru dilekçesi ile birlikte diploma ve uzmanlık belgesi (varsa), faaliyet sürdürülecek olan yerin kira kontratosu, varsa personel listesi ve personel sözleşmesi ile başvurması gereklidir. Sağlık Grup Başkanlığı tarafından en geç 7 gün içinde, yerinde yapılacak bir inceleme ile uygunluk raporu hazırlanır ve muayenehane faaliyete başlar.
İlgili hekim bilgileri, İl Sağlık Müdürlüğü’ne ve gerekirse Sağlık Bakanlığı’na iletilir. Bu iletişim, İlçe Sağlık Grup Başkanlığı tarafından yürütülür.
4. Muayenehaneler, işyeri statüsünde veya da Anayasa Mahkemesi’nin 24.03.2010 tarih ve 2010/47 sayılı, oybirliği ile aldığı karar uyarınca, mesken statüsündeki konutlarda açılabilirler.
5. Fiziksel Koşullar: Bir hekim tarafından faaliyet yürütülecek muayenehane, en az 60 metrekare genişliğe sahip olmalıdır. Bir muayenehanede hasta bekleme bölümü, muayene odası ve tuvalet bulunmalıdır. Hasta bekleme bölümü ile sekreter aynı alanda bulunabilir. Muayene odası, aynı zamanda doktor odası olarak kullanılabilir. Tuvalet, tercihen özürlülerin kullanabileceği nitelikte düzenlenmelidir, ancak zorunlu değildir.
Mevcut alanın iç bölümleri, ilgili hekim tarafından kendi ihtiyacına göre düzenlenir. Ancak toplam alan, bir hekim muayenehanesi için 60 metrekareden az olamaz.
Alanın metrekare kontrolü olarak, kira kontratosunda belirtilen brüt miktar esas alınır.
6. Muayenehaneler, birden fazla hekim tarafından ortak olarak kullanılabilir. Bu durumda, muayenehanede faaliyet gösterecek her hekim için, asgari miktara en az 20 metrekare ilavesi yapılır. Bir muayenehane tek hekim tarafından kullanılacaksa 60 metrekareden, iki hekim için 80 metrekareden, üç hekim için 100 metrekareden, dört hekim için 120 metrekareden aşağı olamaz.
Muayenehanelerde, hasta muayene odaları dışındaki alanlar ortak olarak kullanılabilir. Hasta muayene odaları da, hekimlerin çalışma saatleri doğrultusunda, birlikte nöbetleşe kullanılabilir.
Muayenehanelerde dört ve üzeri hekim birlikte çalışacaksa, tuvalet sayısı en az iki olmalı, bunlardan birisi özürlülerin de kullanabileceği özellikte olmalıdır.
7. Hekim muayenehanesinde, hekim dışında en az bir personel görev yapmalıdır. Personel, tam zamanlı ya da yarı zamanlı çalışabilir. Sekreterlik, temizlik ya da hekimin çalışmalarına katılacak yardımcı sağlık personeli görevleri, aynı kişi tarafından yürütülebilir.
Aynı muayenehanede dört veya daha fazla hekim çalışıyorsa, personel sayısı tam zamanlı ya da yarı zamanlı olmak üzere, en az iki olmalıdır.
8. Muayenehanede her hekim adına bir protokol defteri tutulmak durumundadır. Tüm kayıtlarda esas alınacak belge protokol defteridir. Protokol defteri bilgileri gizli tutulmak durumunda olup, adli makamlar tarafından istenecek bilgiler dışında, herhangi bir kuruluşa verilemez. Sağlık Bakanlığı, istatistiki bilgileri gereğinde isteyebilir. Ancak, resmi soruşturmalar dışında hasta adı ve bilgilerini isteyemez.
9. İhbarı zorunlu hastalıklar, ilgili gizlilik kodları (HIV/AİDS gibi) kullanılarak, usulüne uygun olarak Sağlık Grup Başkanlığı aracılığı ile, Sağlık Bakanlığı’na bildirilir
.
10. Muayenehanede yapılacak işlemlerin tıbbi ve hukuki sorumluluğu, ilgili uzmana aittir. Muayenehanelerde, her hekimin uzmanlık branşına ait müdahaleler yapılabilir, ancak anestezi uzmanı gerektiren büyük ameliyatlar yapılamaz.
11. Bir uzman, muayenehane dışında ek olarak en fazla iki farklı sağlık kuruluşunda da ek görev alarak çalışabilir. Çalışma yerlerinden birisi asıl ve kadrolu görevidir, diğer çalışma yerleri ise yarı-zamanlı, ek-zamanlı görevlerdir. Uzman, asıl çalışma görev yeri ile, ek zamanlı çalışma yerlerini belirlemeli, çalışma saatleriyle ilgili yaklaşık çalışma saatlerini de belirtmelidir.
12. Uzman muayenehaneleri, sağlık sistemimizin ikinci basamağında yer alırlar. Eğer isterlerse uzmanlar, SGK, Sağlık Bakanlığı ya da diğer kuruluşlarla sözleşme yaparak, uzmanlık dalına sevk edilen hastalara bakabilirler. Bu durumda, ödenecek ücretler ilgili kuruluşlar tarafından belirlenen tarifelere göre yapılır. Eğer ilgili uzman, ek olarak ücret talep ederse, bu fark, uzmanı tercih eden hasta tarafından ödenir.
13. Uzman muayenehaneleri, SGK ile de sözleşme yapabilirler. SGK tarafından uzmana ödenecek ücret, karşılıklı sözleşmeyle belirlenir. Uzman, SGK’nın belirlediği miktardan fazla bir ücreti, SGK’dan talep edemez. Eğer daha fazla ücret talebi olursa, bu fark uzmanı tercih eden hasta tarafından ödenir.
14. Muayenehane yürüten uzman, özel sigortalarla ya da tamamlayıcı sigorta kapsamındaki hastalar için, bu hastaların kuruluş temsilcileriyle sözleşme yapabilir. Hasta başına hizmet ücreti, sözleşmeyle belirlenir. Eğer uzman ek ücret talep ederse, bu fark uzmanı tercih eden hasta tarafından ödenir.
15. Muayenehaneler, Sağlık Bakanlığı’nın alt birimleri tarafından yılda en az bir kere denetlenir. Normal denetlemeler dışında, Sağlık Bakanlığı ve diğer yetkili kamu kuruluşları tarafından gerekli zamanlarda istenecek bilgi ve belgeler, istenildiği durumda iletilmek durumundadır.
(ALTERNATİF) MUAYENEHANELER YÖNETMELİĞİ TASLAĞI
GEREKÇELERİ
1. Madde 1 ve 2’de, muayenehanelerin sağlık sistemi içindeki yeri ve tanımı yapılmıştır. Uzman muayenehanelerinin 2. basamakta tanımlanması yeni ve önemli bir adımdır. Sağlık sistemimizi de, daha doğru biçimde işlerliğe kavuşturacak ve geliştirecek bir tanımlamadır.
2. Madde 3’te, muayenehane açılışı için başvuru koşulları belirtilmiştir. Başvurunun bürokratik koşullarının basit olması uygun ve doğrudur.
3. Madde 4’te, muayenehanelerin konut ya da işyeri niteliğindeki binalarda açılabileceği belirtilmiştir. Mesken niteliğindeki binalarda da hekim muayenehanelerinin açılabileceği, Anayasa Mahkemesi’nin 24.03.2010 tarih ve 2010/47 sayılı kararıyla, oybirliği ile kabul edilmiştir. Bu karar anlamlı olup, yönetmeliğin bu karara uygun olması gereklidir.
4. Madde 5’te, fiziksel koşullar belirtilmektedir. Kanımca, belirttiğimiz fiziksel koşullar gerçekçi ve yeterlidir. Koşulları zorlaştırmak maliyeti artıracaktır. Bu maliyet de hastalara yansır. Bu nedenle, daha fazla ve zorlaştırıcı detay gereksizdir.
5. Madde 6’da, muayenehanelerin birden fazla hekim tarafından birlikte kullanılabilmesi de, maliyeti azaltıcı ve hastaya olumlu yansıyacak, hasta dostu bir düzenlemedir.
6. Madde 7’de belirtilen, personel ile ilgili esneklikler de, hastaya olumlu yansıyacak ve maliyeti azaltıcı bir düzenlemedir.
7. Madde 8 ve 9, kayıt sistemine ilişkin düzenlemeleri tanımlamaktadır.
8. Madde 10’da, muayenehanede yapılabilecek işlemler belirtilmektedir. Kanımca, bu konuda detaya girmek gereksizdir.
9. Madde 11, bir uzmanın birden fazla yerde görev alabileceğini belirtmektedir. Bu durum, uzmanların sağlık sistemine ve sağlık üretimine, dolayısıyla da halka daha çeşitli biçimde ve daha uzun süreli hizmet sunabilmesine olanak sağlayacaktır.
10. Madde 12, uzman muayenehanelerinin sağlık sistemine entegrasyonu ve daha iyi değerlendirilmesi, daha etkin kullanılması yönünden önemlidir.
11. Madde 13 ve 14’te, uzman muayenehanelerinin, SGK ve özel sigortalarla sözleşme koşulları belirtilmiştir. Burada, hastanın gönüllü seçimi esastır. Hekimini gönüllü olarak seçecek hasta, doğal olarak kendi seçimi doğrultusunda bir fark da ödeyecektir. Bu konuda bir zorlama yoktur.
SONUÇ:
Bu alternatif yönetmelik taslağının amacı, muayenehanleri sağlık sistemimize doğru biçimde entegre etmek ve onlardan toplumun en iyi şekilde yararlanmasını sağlamaya yöneliktir. Ülkemizde sağlık giderlerinin azaltılması, başka muayenehaneler olmak üzere ayaktan tanı ve tedavi kuruluşlarının desteklenmesi ve teşvik edilmesine bağlıdır. Ülkemiz, son yıllarda model olarak hastaneleşmeyi önde tutmuş ve hastaları yataklı tedavi kurumlarına yöneltecek şekilde teşvik etmiştir. Bu yönlendirme yanlıştır. Maliyetleri artırır. Nitekim de artırmış, toplamda 50 milyar TL sınırına dayandırmıştır. Çünkü, bir hastanın hastane sirkülasyonuna girişinin maliyeti, ayaktan tanı-tedavi kuruluşundan geçişinin maliyetinden kat kat fazladır.
Bu nedenle, yanlıştan dönülmeli, başta muayenehaneler olmak üzere, ayaktan tanı ve tedavi kuruluşları desteklenmelidir. Bu politika doğrultusunda da, muayenehane açılış koşulları zorlaştırılmamalı, aksine kolaylaştırılmalıdır.
Saygılarımla
13/07/2011
Doç. Dr. Paşa Göktaş
Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir